ادب شاه کلید موفقیت ادب می‌باشد. علامه طباطبایی (رحمة علیه) در تعریف ادب می‌فرمایند:«… ادب عبارت است از ظرافت عمل». در اهمیت ادب همین بس که در قرآن کریم ادب و نگاه داشتن حرمت افراد در روابط اجتماعی، نشانه خردمندی دانسته شده است. «إن الّذین یُنادونَکَ مِن وَراءِ الحُجُراتِ أکثَرُهُم لایَعقِلون / ولی کسانی که تو را از پشت حجره ها بلند صدا می‌زنند، بیشترشان نمی‌فهمند.»[حجرات/۴/۴۹] آیت الله مکارم شیرازی در تفسیر این ایه می‌فرمایند:«اصولا هر قدر سطح سواد و خرد فرد بالاتر رود بر ادب او او نیز افزوده می‌شود؛ زیرا ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها را بهتر درک می‌کند و به همین دلیل بی ادبی همیشه نشانه بی خردی است یا له تعبیر دیگر بی ادبی، کار حیوان و ادب، کار انسان است.»[گزیده تفسیر نمونه،https/wiki.ahlolbait.com]

بنابرای هر قدر بر ادب فرد افزوده شود ادب او نیز بالاتر می‌رود مولی الموحدین علی بن ابیطالب (علیه السلام)در این باره می‌فرمایند:«ای مؤمن علم و ادب، ارزش وجود توست در تحصیل علم کوشش نما، چه به هر مقدار که بر دانش و ادب تو افزوده شود قدر و قیمت تو افزاریش می‌یابد.» 

با توجه به اهمیت ادب در کلام خداوند و اشاره روایات و سخن بزرگان به این موضوع، مشخص می‌شود که رمز اصلی بندگی ادب است. مؤمن باادب به وقت راز و نیاز و درخواست، ابتدا خالق خود را با زیباترین نام‌ها می‌خواند سپس نعماتی که به او ارزانی داشته را به زبان آورده سپاس می‌گوید و در آخر از ناتوانی‌اش در برآوردن حاجات و دیگر نیازها، زبان می‌گشاید و محترمانه و عجز تمام با پروردگارش سخن می‌گوید بدون آنکه گله ای از ناکامی‌های خود داشته باشد و این است ادب.